Sunday, July 16, 2017

Καλοκαίρι 2017 - Αναγνωστικές αναζητήσεις.


Και είναι καλοκαίρι και πλέον έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο για να κάνω ότι θέλω.
Οι υποχρεώσεις βέβαια υπάρχουν πάντα όπως υπήρχαν όταν δούλευα 13 ώρες τη μέρα, απλά πλέον ο χρόνος κυλάει διαφορετικά.
Μετά λοιπόν από 3 ολόκληρα καλοκαίρια μπορώ να διαβάσω κανένα βιβλίο.
Αυτό που κάνω γενικά είναι να ανακυκώνω τα βιβλία μου - σπάνια κρατάω τα ίδια βιβλία, εκτός αν είναι κάτι πολύ ιδιαίτερα (όπως το the The Day of the triffids - John Wydham, The night of the triffids - Simon Clark και το Martian chronicles - Ray Bradbury, τα οποία δεν τα χαρίζω, δεν τα δανείζω και τα ξαναδιαβάζω που και που).
Η φετινή συλλογή λοιπόν προέρχεται από τις φίλες μου Άννα και Μαίρη, που αντάλλαξαν ή μου χάρισαν τα βιβλιαράκια τους και τις ευχαριστώ πολύ.

Το πρώτο που διάβασα ήταν το The last to know - Melissa Hill. Το ξεκίνησα στην παραλία και το τελείωσα σχετικά γρήγορα αφού ήθελα να το συνεχίσω και στο σπίτι. Εμένα γενικά μου αρέσει ότι έχει σχέση με επιστημονική φαντασία και crime, αυτό αν και δεν έιχε δολοφονίες, εξωγήινους και detective, το μυστήριό του το είχε. Ξεκινάει με την ζωή μιας μαμάς νοικοκυράς και της αδερφής της που ήταν μια πετυχημένη συγγραφέας. Σε κάποια φάση στο βιβλίο βλέπουμε ότι αυτό είναι η ιστορία ενός χειρόγραφου το οποίο έφτασε στα χέρια μιας κοπέλας που δουλεύει σε εκδοτικό. Το πως συνδέεται η κοπέλα με την ιστορία ενός βιβλίου είναι ένα μυστήριο που ξετυλίγεται.

Αυτές τις μέρες διαβάζω Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου. Κάτι πολύ διαφορετικό από ότι διαβάζω συνήθως και σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο που θα έπαιρνα μαζί στην παραλία. Είναι ένα στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου και μάλιστα έχω βάλει πλάνο με πόσες σελίδες θα διαβάζω κάθε μέρα για να το τελειώσω. Μια ομάδα από αντάρτες λοιπόν αναλαμβάνει να μεταφέρει ένα κιβώτιο και αυτό είναι για κάποιο λόγο πολύ σημαντικό. Πόσοι μένουν στο τέλος; Θα τα καταφέρουν; Τι έχει μέσα το κιβώτιο; (εγώ θα τα μάθω σε λίγες μέρες!!1)

Το επόμενο που σίγουρα είναι του γούστου μου και προφανώς αυτό θα το πάρω και στην παραλία είναι το Absolute Fear - Lisa Jackson κι έχει να κάνει με έναν serial killer. Οκ σκοτωμοί, αστυνομικοί δράση, νεκροτομεία. Εδώ είμαστε.

Digital Fortress - Dan Brown.  Εντάξει. Είναι γραμμένο πριν από τη μεγάλη επιτυχία Da vinci Code. Έχει να κάνει με αποκρυποτογραφήσεις κώδικά, με πράκτορες και απαγωγές. Μάλλον θα το πάρω κι αυτό μαζί μου στην παραλία.

Το τελευταίο που μου το έδωσε η Μαίρη (μαζί με το Κιβώτιο) είναι το The tortilla curtain- T. C. Boyle, το οποίο μου το χαρακτήρησε "σκληρό" και κάπως καταθλιπτικό. Από ότι βλέπω έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών στην Αμερική, την άθλια διαβίωση και τον ρατσισμό. Κάτι ίσως επίκαιρο.

Το ξέρω είναι λίγο άσχετα μεταξύ τους. Όμως αποφάσισα να κάνω και πράγμαα που ίσως δεν με ενδιαφέρουν τόσο. Κυρίως για να ξεκολλήσω από τον μικρόκοσμό μου και να βάλω τον εαυτό μου σε ένα πρόγραμμα.

Περιμένω προτάσεις βιβλίων (για τον υπόλοιπο χρόνο!!)

Sunday, July 2, 2017

Post Κυριακής - συνειδητότητα σε όλο της το μεγαλείο!!!


Καλοκαιρινές περιπέτειες έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά πήγα κάπως πίσω την τελευταία εβδομάδα.
Όχι δεν έκανα κάτι συγκεκριμένο εκτός από μάθημα δηλαδή. Κυρίως καθόμουν στον καναπέ και κοιτούσα το ταβάνι. Κοιμόμουν κιόλας. Πολύ....
Ίσως είναι από τη ζέστη, ίσως είναι από τη διάθεση.
Το έχω ξαναπεί - είμαι άνθρωπος που πραγματικά τρώγεται με τα ρούχα του όταν δεν έχω να κάνω κάτι. Πάντα με θεωρούσαν εργασιομανή.
Όταν δούλευα μόνο με μαθήματα και φροντιστήρια, τα καλοκαίρια ήταν μαρτυρικά. Είναι δυνατόν να μην έχω να καταπιαστώ με κάτι;
Μετά ήρθαν τα καλοκαίρια στο γραφείο που είχα να καταπιαστώ με κάτι, αλλά δεν έβλεπα ήλιο. Τον τελευταίο καιρό ειδικά είχε αρχίσει να με ενοχλεί πολύ ότι δεν μπορούσα να είμαι έξω στον ήλιο...
Και τώρα που δεν δουλεύω, βασικά δουλεύω αλλά μια που είμαι freelance πλέον, μπορώ να κανονίσω τον χρόνο μου όπως θέλω, αυτό που κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, είναι να μην κάνω απολύτως τίποτα. Πάω για περπάτημα, κοιμάμαι, χαζεύω στο ιντερνετ... χωρίς τύψεις. Πήγα και στη θάλασσα... Εγώ.... Χωρίς γκρίνια.

Δεν θέλω να καταπιαστώ με τίποτα και όχι... δεν με πιάνει κατάθλιψη.
Προφανώς είναι ο τρόπος που το σώμα μου μου λέει να σταματήσω λίγο και να κάνω ένα διάλλειμα. Και πρέπει πλέον συνειδητά να υπακούσω.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι φίλοι που με συναντούν μετά από καιρό, μου λένε ότι έχει αλλάξει η όψη μου, ότι φαίνομαι πιο ήρεμη...

Τελικά όλα αυτά που παθαίνουμε, από το άγχος, από την πίεση, αυτά τα ψυχοσωματικά, μπορούμε να τα σταματήσουμε. Μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας πρώτα. Να είμαστε εμείς καλά.
Οι δουλειές, τα χρέη, τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν.
Δεν σημαίνει αυτό, εννοείται, ότι θα τα αφήσουμε όλα στην τύχη τους. Και διεκδικητικοί θα είμαστε όπου πρέπει, και στη δουλειά μας θα πάμε και τις υποχρεώσεις μας δεν θα τις αμελήσουμε. Αλλά προφανώς το μυστικό είναι να δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας. Έστω  μισή ώρα την ημέρα. Να ξεκουραζόμαστε, να προσέχουμε την υγεία μας, να κάνουμε κάτι που πραγματικά μας αρέσει.


Πως λέμε στο meditation στη yoga, πρέπει να υπάρχει η στιγμή που θα πούμε... Δε με νοιάζει το πριν, δε με νοιάζει το μετά, ζω μόνο το τώρα. Για λίγο. Για να γεμίσω μπαταρίες.

Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο. Μπορεί όλα να πάνε καλά. Ή και όχι. Και θα το αντιμετωπίσω.


P.S. Τα προγραμματισμένα προτζεκτάκια θα γίνουν... ίσως με μια μικρή καθυστέρηση. Μπορεί να είναι fall adventures. 

Saturday, June 24, 2017

Summer adventures 2017


Κάθε καλοκαίρι έχει το αφιέρωμά του τα τελευταία χρόνια. Γκρίνια, διακοπές αλλά και διάφορες μικρές περιπέτειες.
Φέτος έχω κάτι διαφορετικό στο μυαλό μου μια που έφτιαξα και το κανάλι στο YouTube.
Εκεί θα ανέβουν όλα τα summer adventures.
Ευελπιστώ να μην τα κάνω όλα μόνη μου, οπότε όποιος τρελλός έχει κάποια ιδέα ή θέλει να συμμετέχει, σας περιμένω.
Φέτος λοιπόν το καλοκαίρι θα πάμε για

  • kundalini yoga
  • pilates
  • χορό
  • ιππασία
  • μπορεί και kick box!!!
  • μπουγάτσα
  • βόλτες στην πόλη οδικώς και ακτοπλοικώς
  • κολύμπι
  • εκδρομούλες
και...
  • θα πειραματιστούμε με διάφορες συνταγές (ή θα ανατινάξω την κουζίνα!!!)
Μέχρι τότε σας αφήνω με ένα πολύυυυυ παλιό βιντεάκι με την Κωνσταντίνα (της οποίας πλέον δεν της αρέσει να βλέπει τον εαυτό της στα 13, αλλά πιστεύω ότι είναι διαχρονικά!!)
Υπόσχομαι ότι κάποτε θα φτιάξουμε επαιτειακό βιντεάκι!!!



Follow us!!
Instagram
Snapchat: dora-pap1

Monday, June 19, 2017

Μια συνειδητοποιημένη ambivert...



Είναι περασμένες 10 κι εγώ γυρνάω από το γυμναστήριο. Έχει βραδιάσει και οι δρόμοι είναι άδειοι. Ακουστικά στα αυτιά ακούγοντας τα αγαπημένα μου κομμάτια από τα παλιά Body Balance και νιώθω μια απίστευτη ηρεμία και μια γλυκιά κούραση.
Πραγματικά απολαμβάνω αυτές τις στιγμές που είμαι μόνη, αν και γενικά θεωρούμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος.
Κι έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης. Ίσως επειδή ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν πάντα με πολύ κόσμο δεν είχα καταλάβει ότι τελικά έχω και μια εσωστρέφεια μαζί με την εξωστρέφεια που γενικά δείχνω στους ανθρώπους.
Να πω και την αλήθεια, επειδή ακριβώς πολλά χρόνια δεν περνούσα τον περισσότερο χρόνο μου με πολλούς ανθρώπους στον ίδιο χώρο, ένιωθα την ανάγκη να ανήκω σε μια ομάδα και το επεδίωκα πολύ αυτό, είτα σε συλλόγους, είτε αργότερα στη δουλειά στο γραφείο. Όμως ο πολύ "ανοιχτός" χαρακτήρας μου, έφερε και αντιπάθειες εκτός από συμπάθειες.
Most people can't handle me. Δεν μπορούν να διαχειριστούν την αλήθεια μου.
Το να συναναστρέφεσαι και να τα πηγαίνεις καλά με όλους τους ανθρώπους πραγματικά δεν είναι εφικτό.
Και από ότι καταλαβαίνω κι εγώ δεν μπορώ να διαχειριστώ συμπεριφορές, μυστικά, κλίκες, σκευωρίες...
Οπότε τελικά, εκτός από τον "χαβαλέ" που κάνω στο γυμναστήριο, στους συλλόγους, με τα μαθητάκια μου κτλ., κατάλαβα ότι πολλοί λίγοι άνθρωποι με ανέχονται και τους ανέχομαι.
Και ναι μεν είμαι αρκετά εξωστρεφής (γράφω, μιλάω, κάνω φασαρία τέλος πάντων) αλλά χρειάζομαι και την μοναξιά μου.
Αυτές τις όμορφες στιγμές που δε θα μιλήσω σε κανέναν. Που θα βάλω τη μουσική μου, που θα κάτσω να διαβάσω, που θα πάω να περπατήσω και να βγάλω τις φωτογραφίες μου και δεν θέλω να δω άνθρωπο.
Κάθομαι και διαβάζω εδώ διάφορα άρθρα σχετικά με την "περίπτωσή" μου και τελικά υπάρχει ο όρος "extroverted introvert" ή "ambivert" που σημαίνει ότι όντως μπορείς να είσαι και τα δύο.
Προφανώς γι' αυτό μπερδεύω και τους άλλους.
Σε ένα αρθράκι εδώ βλέπω λοιπόν ότι οι extroverted introverts κάνουν πολύ εύκολα φιλίες όμως δυσκολεύονται πάρα πολύ να τις κρατήσουν, μια και δεν θέλουν επιφανειακές σχέσεις τύπου "να βγω να περάσω καλά και να μη με νοιάζει να γνωρίσω πραγματικά κάποιον σε όλες τις φάσεις της ζωής του" (η φράση των εισαγωγικών μου βγήκε πολύ μεγάλη αλλά οκ, κάπως έπρεπε να το περιγράψω!!!!)
Μια concious ambivert λοιπόν...

Tuesday, June 13, 2017

Κάτι Τρίτες...


Έχουν περάσει αρκετές μέρες από τότε που σταμάτησα να πηγαίνω στο  γραφείο και άρχισα σιγά σιγά να συνηθίζω.
Δεν είναι ότι θα μου λείψει τόσο πολύ το πρωινό ξύπνημα ή το να κάθομαι το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μπροστά από μια οθόνη.
Δεν θα μπω σε σκέψεις του να ανακαλύψω το πως και το γιατί. Δεν με νοιάζει κιόλας, ειδικά όταν εγώ έχω κάνει υπερπροσπάθεια κι έχω δώσει τον καλύτερό μου εαυτό.
Όμως είναι κάπως παράξενο όταν έχεις συνηθίσει σε μια ρουτίνα, να την αλλάζεις.
Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι το ξέρω ότι δεν θα λείψω σε κανέναν.
Κάποιες μέρες λοιπόν είναι καλές και κάποιες μέρες όχι και τόσο καλές. Συνήθως προσπαθώ να κρατάω τον εαυτό μου απασχολημένο. Δεν έχω σταματήσει να δουλεύω άλλωστε. Ήταν επιλογή μου εδώ και πολλά χρόνια να μην σταματήσω την "πραγματική" μου δουλειά. Ήταν απόφαση που πήρα μετά από προσεκτική σκέψη και μετά από χρόνια φυσικά αποδεικνύεται ότι είχα δίκιο.
Βέβαια όταν έχεις συνηθίσει (κι εσύ και οι δικοί σου) να είσαι εκτός σπιτιού για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, είναι κάπως δύσκολο να ξαναπροσαρμοστούμε στην προηγούμενη πραγματικότητα.
Γιατί εσύ έχεις συνηθίσει να δουλεύεις και να είσαι αυτός που προσφέρει στην οικογένεια.
Όταν ξαφνικά ο ρόλος σου αλλάζει και θεωρείσαι πλέον η "κυρά" του σπιτιού, αυτό είναι κάτι που ενδυναμώνει τις προστριβές, ειδικά από τη στιγμή που ακόμα δουλεύεις και προσφέρεις, έστω σε μικρότερο βαθμό.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου να καθαρίζει όλη μέρα το σπίτι και να φτιάχνει κάθε μέρα κεικ και μουσακά.
Και ναι δεν έχω κάνει γενική καθαριότητα ακόμα....
Τι κάνεις όταν σου γυρνάει λοιπόν;;;;
Τα παρατάς όλα και πας παραλία....

Τα πρωινά που δεν έχει κόσμο είναι τέλεια για μια βολτούλα

Λες να ξεκινησω κι εγώ κωπηλασία

That's me!

Sunday, June 11, 2017

Κάπου κάπως κάποτε




Πρέπει να έχουν περάσει 5-6 χρόνια απο τότε.
Η Κωνσταντίνα 3η γυμνασίου - 1η λυκείου και θυμάμαι κάναμε μάθημα αγγλικά και γερμανικά. Με άλλα λόγια ήμουν κάθε μέρα εκεί.
Μια φορά το μήνα λοιπόν, φτιάχναμε "σενάριο" προφορικό και μετά το μάθημα ετοιμάζαμε βιντεάκι που ανέβαινε στο facebook. Τότε δεν υπήρχαν πολλοί youtubers στην Ελλάδα. \Ούτε κι εμείς γίναμε ποτέ. Απλά κάναμε το "χαβαλέ" μας. Και είχαμε το κοινό μας.
Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσε η Κωνσταντίνα, σταμάτησαν εννοείται τα μαθήματα - πόσα πτυχία να πάρει το παιδί άλλωστε....
Τα βιντεάκια συνέχισαν όχι σε μεγάλο βαθμό με άλλους μαθητές, χωρίς ιδιαίτερο θέμα. Το κεφάλαιο "βιντεάκια" σταμάτησε. "Σοβάρεψα" κι εγώ κάπως... γιατί άλλωστε να συνεχίσει ο "χαβαλές";
Και γιατί όχι;
Στην τελική μια ζωή έχουμε, ας τη ζήσουμε.
Οι ιδέες για καινούρια βιντεάκια πολλές. Τα παλιά θα ανέβουν σύντομα στο καινούριο κανάλι εδώ.
Δέχομαι ιδέες και κόσμο που θα ήθελε να εμφανιστεί στα καινούρια βίντεο!
Join me!

Friday, June 9, 2017

#studentlove


Αυτές τις μέρες σκέφτομαι ότι πραγματικά η απόφασή μου να μην αφήσω τη διδασκαλία δικαιώθηκε. Πέρα από τις επαγγελματικές συγκυρίες και αποφάσεις, βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι έχω πράξει σωστά.
Γιατί νομίζω ότι όταν μέσα σου είσαι δάσκαλος και έχεις μεράκι γι' αυτό που κάνεις, ε, κάτι κάνεις σωστά.
Για μένα το να είσαι δάσκαλος, δεν έχει να κάνει μόνο με το αν θα διδάξεις τα μαθηματικά, την ξένη γλώσσα και τα αρχαία ελληνικά σωστά. Αυτό λίγο πολύ όλοι το κάνουμε, όταν είναι το αντικείμενό μας.
Ο δάσκαλος κατά τη γνώμη μου είναι ο δεύτερος γονέας, ο κηδεμόνας, ο φίλος, ο ψυχολόγος, ο εμψυχωτής, αυτός που είναι εκεί.
Είμαι όλα αυτα; Πραγματικά δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω επενδύσει πάρα πολύ στη σχέση μου με τα παιδιά και αυτό που έχω καταφέρει είναι να έχω δημιουργήσει σχέσεις ζωής με τους περισσότερους μαθητές μου.
Έχουμε περάσει μαζί λύπες, χαρές, καυγάδες, συμφιλιώσεις, άγχος, αγωνία, πλακίτσες, γέλια, αναμνήσεις. Και πάνω απ' όλα έχουμε μοιραστεί αγάπη.
Ένας "συνάδελφος" κάποτε μου είπε ότι εμείς οι δάσκαλοι, ειδικά στα ιδιαίτερα μαθήματα, παίζουμε λίγο και τον ρόλο της babyistter, βολεύει στους γονείς να "παρατάνε" το παιδί τους στο δάσκαλο για να κάνουν διάφορες άλλες ασχολίες ή δουλειές. Κι επίσης αναρωτήθηκε γιατί κάνω projects με τους μαθητές μου, γιατί τους παίρνω μαζί σε διάφορες εκδηλώσεις (χορού, γιόγκα, εκθέσεις βιβλίου) και γιατί πάμε για καφέ, ενώ θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο... Δεν θα σχολιάσω αυτά που μου είπε...
Απλά θα πω ότι, ότι κάνω, το κάνω επειδή το νιώθω.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα "παιδιά μου" και στους γονείς τους που τόσα χρόνια με εμπιστεύονται, με θυμούνται και είναι πάντα δίπλα μου σαν δεύτερη οικογένεια.