Sunday, April 15, 2018

Πρωινες ασυναρτησίες...


Είναι 6.30 το πρωί κι εγώ είμαι με τις πυτζάμες, τις αρβύλες και το μπουφάν, έξω στο πάρκο.
Αυτό γίνεται κάθε μέρα από τέλη Οκτώβρη.
Όχι δεν είμαι η τρελλή του χωριού, ούτε τα χω χάσει για να παίρνω τους δρόμους τα χαράματα.

Απλά το καινούριο μέλος της οικογένειας με ξυπνάει γλυκά γλυκά γιατί πρέπει να βγει έξω.
Βέβαια το άλλο μέλος της οικογένειας, ως έφηβος, ειδικά Παρασκευή και Σάββατο με ξενυχτάει (αυτός βγαίνει βόλτα κι εγώ τον περιμένω), οπότε 2-3 μέρες την εβδομάδα μένω άυπνη...
Είναι πολύ όμορφα να είσαι έξω το πρωί, ασχέτως κρύου ή κακών καιρικών συνθυκών. Το χειμώνα είχαμε κρύο και βροχές, τώρα έχουμε άνοιξη λουλουδάκια και γύρη. Όπως και να'χει, εγώ προβληματική είμαι, μια κρυώματα, μια αλλεργίες, πάντα κάτι θα έχω. Αλλά δεν πτοούμαι.
Και ναι, συναντάς και κόσμο τέτοια ώρα, δεν το πίστευα αλλά είναι αληθινό.
Πρώτα πρώτα συναντώ τον Μπίλυ που ανοίγει το μπουγατσατζίδικο εκείνη την ώρα. Ασε που μυρίζει φρεσκοψημένη τυρόπιτα και μας σπάει τη μύτη.
Επίσης έξω από οτο σχολείο κάθεται πάντα ένας κύριος με τον καφέ του στο παγκάκι. Δεν ξέρω γιατί δεν πάει να κάτσει σε κανένα 24ωρο καφέ ή γιατί δεν πίνει καφέ σπίτι του...
Παιδιά και ζευγαράκια που γυρνάνε από το ξενύχτι, κόσμος που πάει στη δουλειά του, μαμάδες με παιδάκια που τα πάνε από νωρίς στον παιδικό για να φύγουν στη δουλειά τους, άλλοι σκυλομπαμπάδες και σκυλομαμάδες (αν κι εμείς βγαίνουμε πάντα πιο νωρίς από τα σκυλα΄και της γειτονιάς), γατούλες, περιστέρια, γλάροι που έχουν φύγει από τη θάλασσα και ψάχνουν για φαγητό.
Κάποιες μέρες βλέπουμε ακόμα το φεγγάρι. Τα χρώματα που παίρνει ο ουρανός είναι απίστευτα και διαφορετικά κάθε μέρα, μια μωβ, μια πορτοκαλί, μια ροζ και μια γκρι.


Και μπορεί κάποιες μέρες να νιώθω εξαντλημένη από τις λίγες ώρες ύπνου, αλλά δε το αλλάζω με τίποτα...
Αυτά για σήμερα...

Thursday, April 5, 2018

Καφεδάκι στη γειτονιά...


Είναι καθημερινή,έχεις λίγο χρόνο και θες να πας για καφέ, αλλά δε θέλεις να τρέχεις στο κέντρο.
Είναι βραδάκι και πείνασες, θες και μια μπυρίτσα, που να ξεσπιτώνεσαι...
Είναι Κυριακή και θες πρωινό, ή το τρεντάδικο brunch, αλλά βαριέσαι να πάρεις το αυτοκίνητο.

Θες να πας μια μέρα για ποτό και θες να ακούσεις κι ένα live, όχι όμως στην άλλη άκρη της πόλης.

Για μας όλους που μένουμε ανατολικά στη Θεσσαλονίκη, το πρόβλημά μας λύθηκε.
εδώ και λίγο καιρό έχει ανοίξει ένα πολύ όμορφο μαγαζί για όλες τις ηλικίες και τα γευστικά και μουσικά γούστα, το μικρό παλάτι, Petit Palais.


Εγώ πήγα για καφεδάκι και πρωινό μια Κυριακή, μα είμαι σίγουρη ότι θα το ξαναεπισκεφθώ για να δοκιμάσω και όλα τα υπόλοιπα.
Συνεχίζεται....

Wednesday, April 4, 2018

Τα Social Media κι εγώ...


Κάποιος θα μπορούσε να με χαρακτηρίσει "δικτυωμένη", ίσως και "εθισμένη" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια και έχω λογαριασμούς σχεδόν σε ότι υπάρχει, άσχετα αν κάποιοι από αυτούς είναι ανενεργοί.
Γενικά μου αρέσει να δοκιμάζω κάθε τι καινούριο, να παίζω με τα διάφορα features για λίγο καιρό και να βλέπω αν μου "κάνουν" ή όχι.
Δεν ξέρω αν πρέπει ή αν δεν πρέπει να έχει κανείς έκθεση στα "μέσα" ή κατά πόσο πρέπει ή δε πρέπει....
Και όταν λοιπόν φτάχνουμε λογαριασμό σε κάποιο μέσο, για ποιο λόγο το κάνουμε;
Για τη δουλειά μας ισως? Αυτοί που έχουν προιόντα και μαγαζιά, πουλάνε τα εμπορεύματά τους, εμείς οι υπόλοιποι πουλάμε τον εαυτό μας, τη δουλειά μας, τις υπηρεσίες μας, ή απλά το ψώνιο μας. Βέβαια οι δικές μας ζωής μπορεί να μην είναι τόσο ενδιαφέρουσες όπως των professional influencers, αλλά αν ήταν, τότε θα ήμασταν κι εμείς επαγγελματίες και όχι ερασιτέχνες.
Υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων που μπορείς να συναντήσεις εδώ μεσα.
Οι καθαρά επαγγελματίες, που δείχνουν μόνο δουλειά, τα "μοντέλα" που δείχνουν ότι είναι όμορφες και όμορφοι, γυμναστές που δείχνουν ασκήσεις και διατροφή, μουσικοί που τραγουδάνε, κυρίες που δείχνουν τι μαγείρεψαν, κόσμος που βγαίνει συνέχεια και δείχνει τι καλά περνάει.... και πολλοί πολλοί άλλοι... γενικά δεν βλέπεις κάτι άσχημο εδώ μέσα.
Όλοι περνάμε καλά, όλοι είμαστε αισιόδοξοι, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και αν υπάρχει είμστε δυνατοί...
Αν κανείς είναι αληθινός και γενικά εκτίθεται και δείχνει όλες τις πλευρές της ζωής του, θεωρείται μη-επαγγελματίας, ή γκρινιάρης ή χαλασοκεφιάς.
Η αλήθεια είναι ότι για μένα, δεν έχουμε μόνο μια πλευρά στη ζωή μας. Κάποιος δηλαδή που εκτίθεται ως επαγγελματίας μόνο και κρατάει ολα τα υπόλοιπα για τον εαυτό του, τι ακριβώς πετυχαίνει;
Οποιος υπερεκτίθεται και δείχνει πόσο όμορφος είναι, χωρίς να δείξει ταυτόχρονα την πνευματική του καλλιέργεια. επίσης τι πετυχαινει;
Και γιατί δεν πρέπει να γνωρίσουμε κάποιον από όλες του τις πλευρές;
Μήπως υπάρχει η "σκοτεινή" πλευρά που δεν πρέπει να αποκαλυφθεί;
Και τι σημαίνει κλεινω ένα λογαριασμό κάπου και ανοίγω κάπου αλλού καινούριο; Σας βαρέθηκα και πάω το κουβαδάκι μου σε άλλη παραλία;
Όπως και να 'χει, τα "μέσα" ανοίγουν ένα παράθυρο στον κόσμο, τον κοντινό και τον μακρυνό. Αρκεί να ξέρουμε να τα χρησιμοποιήσουμε προς ώφελός μας.
Αν η ποιότητά μας είναι καλή, θα βρούμε κάποια στγμή το δρόμο μας...
Αυτα...


Υ.Γ. Στο Future Learn έχει μια ωραιότατη σειρά σχετικά με τα Digital Skills με αρκετές συμβουλές

Friday, March 23, 2018

Daily Happiness: Some day...


Δεν το συνέχισα το καθημερινό γράψιμο.
διάβασα κάπου ότι κάτι τέτιο είδους ημερολόγια βοηθούν, αλλά να πω την αλήθεια, το μόνο που κατάφερα είναι να συνειδητοποιήσω ότι υπάρχουν μέρες που δεν υπάρχουν καν ευτυχισμένες στιγμές και ότι όλη η μέρα είναι μια ρουτίνα.
Το μόνο σταθερόστην διατήρηση της θετικής ψυχολογίας είναι ο Πετρής.
Είναι αυτός που περιμένει υπομονετικά να ασχοληθείς μαζί του. Που είναι εκεί, πίσω από την πόρτα για να κάνει χαρές όταν γυρνάς από τη δουλειά, που θα έρθει αν σε ξυπνήσει το πρωί με παιχνιδιάρικη διάθεση, που σε κοιτάει πάντα στα μάτια, που δε ζητάει τίποτα αλλά τα δίνει όλα μόλις σε βλέπει.
Είναι σίγουρο ότι ένας άνθρωπος δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο, όσο και να σε "αγαπάει".

Αυτά για σήμερα....

Tuesday, March 20, 2018

Daily happiness: Day 12


Τελικά δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα να γράφω κάθε μέρα. Πραγματικά υπάρχουν μέρες που δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή ευτυχίας.
Χτες λοιπόν ήταν μια συνηθισμένη μέρα.
Πήρα πάνω από 100 μηνύματα για χρόνια πολλά. Από φιλους, γνωστούς και συγγενείς.
Οι άνθρωποι μέσα στο δικό μου σπίτι δεν μου ειπαν τιποτα. Με το ζόρι κάτι "χρονια πολλά" από μακριά, από υποχρέωση. Αυτό ΔΕΝ είναι στιγμή ευτυχίας.
Το εξισσοροπεί ο Πετρής πάντως που κάνει σαν τρελλός όταν με βλέπει. Κάτι είναι κι αυτό.
Αγαπημένες στιγμές αυτές τις μέρες, βολτίτσες στο πάρκο με το μη-μη μου
Αυτά για σήμερα...

Monday, March 19, 2018

Birthday post


Έφτασε η μέρα πάλι που γίνομαι ένα χρόνο μεγαλύτερη. Στην ηλικία γιατί στο μυαλό νομίζω ότι μάλλον η μέτρηση γίνεται αντίστροφα. Τώρα πρέπει να βρίσκομαι κάπου στα 15;
Πέρυσι τέτοια μέρα λοιπόν, ήμουν στην Αθήνα, ήταν ένα πανέμορφο ζεστό απόγευμα κι εγώ  περπατούσα στο δρόμο κάτω από την Ακρόπολη αγκαζέ με τον Θοδωρή. Πολύ όμορφες εικόνες, κόσμος να πάει και να έρχεται, πλανόδιοι πωλητές, φωτάκια, μουσικοί στο δρόμο. Θυμάμαι σταθήκαμε να ακούσουμε μια κοπέλα που τραγουδούσε "I'm a bitch" της Meredith Brooks και να επιμένει ο Θοδωρής ότι αυτό το τραγούδι είμαι εγώ.



Η βραδιά συνεχίστηκε σε ταβερνούλα στο Μοναστηράκι όπου μας συνάντησε ο Ρήγας και μετά για γλυκό στο Σερμπετόσπιτο στο Ψυρρή. Νομίζω ότι ήταν από τα καλύτερα γενέθλια που έχω περάσει ποτέ.
Γενικά, τα τελευταία 6 χρόνια το έχω συνδυάσει λόγω συνεδρίου να περνάω αυτή τη μέρα με τα φιλαράκια μου.
Φέτος και οι ημερομηνίες του συνεδρίου ήταν πιο νωρίς, αλλά και η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να μην πάω πουθενά.
Φέτος λοιπόν, 19 Μαρτίου είναι Δευτέρα. Μια κανονική μέρα. Θα σηκωθώ ξημερώματα, θα βγώ με τον Πετρή, θα κάνω δουλειές στο σπίτι, άντε θα πάω και γυμναστήριο. Ακολουθούν 6 ώρες μάθημα. Δεν θα πάω βόλτα, ούτε καν εδώ δίπλα στον πεζόδρομο. Θα λάβω καμια 100αρια ευχές στο Facebook, 2-3 πολύ κοντινά άτομα θα με πάρουν και τηλέφωνο, δεν θα λάβω καμιά ουσιαστική αγκαλιά.
Κάποιοι θα πουν ότι είμαι μίζερη.
Δεν είμαι. Μάλλον ρεαλίστρια είμαι.



Δεν τα γράφω αυτά για να γκρινάξω. Ίσα ίσα θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό.

Είμαι εδώ, με τον Πετρή δίπλα μου, ο οποίος είναι από τα καλύτερα που μου έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό, έχω την υγεία μου και έχω μπορέσει να στηρίξω το σπίτι μου και την οικογένειά μου παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν.



Θέλω λοιπόν να σας ευχαριστήσω όλους εσάς που θα μπείτε στον κόπο να μου ευχηθείτε σήμερα. Να είμαστε όλοι καλά. 

Υ.Γ. Θέλω να πω ότι τούρτα με κεράκι είχα από την Κυριακή από την ομάδα του TESOL MTh. Ήταν η πρώτη τούρτα που είχα μετά από 5-6 χρόνια. Thank you guys...με συγκινήσατε.

Sunday, March 18, 2018

Καφεδάκι Κυριακής


Έχουμε πάει σε σεμινάριο και γυρνώντας θέλουμε να πάμε για καφέ. Άντε να τσιμπολογήσουμε και κάτι, αλλά είναι 1 η ώρα και τα πρωινά και brunch έχουν τελειώσει. Τι κάνουμε;
Ανοίγω εγώ Google search να βρω καμιά πρόταση, ενώ η Τζο ψάχνει αν βρει να παρκάρει.
Και πέφτω σ' αυτό το άρθρο
Είμαστε κοντά στο Canteen που προσφέρουν πρωινό μέχρι και τις 7 το απόγευμα.


Διάλλεξα τα pancakes με μπανάνες καρύδια και μέλι και το προτείνω ανεπιφύλακτα. Έχει και με σοκολάτα και αλμυρά για όσους δεν θέλουν το μέλι, όπως και ομελέττες και σαλάτες και σάντουιτς. Πεινασμένος δεν φεύγεις πάντως...
Καινούριες γευστικές περιπέτειες σύντομα...