Monday, April 25, 2011

Sunday, April 24, 2011

Day 88

Day 87

Happy Easter

Day 86

Βολτιτσα με τη Juna!

Thursday, April 21, 2011

Day 85

My favourite corner at my favourite mall...

Day 84

Cardasian ambassador... hehe!!

Sunday, April 17, 2011

Day 82-83



It's always nice when old and new students come by to visit...

Saturday, April 16, 2011

Wednesday, April 13, 2011

Πάνε 4 χρόνια...


Δεν ξέρω αν έπρεπε να γράψω σήμερα.... Από την αλλη πρέπει κάπου να τα πω...
Το σημερινό blog δεν με ενδιαφέρει αν θα το διαβάσει κανείς... και δεν θα το στείλω πουθενά για να ζητήσω τη γνώμη κανενός.... Είναι για μένα...
Κάθε χρόνο κοντά στο Πάσχα είναι πολύ δύσκολα...
Συνέχεια είναι αλλά αυτές τις μέρες θυμάμαι δυσάρεστα γεγονότα...

Ο πατέρας μου μετά από ένα ολόκληρο χρόνο στα νοσοκομεία, μας άφησε κάπου τέλη Μαρτιου του 2007.
Δεν μπορώ να πω ότι τα πηγαίναμε πάντα καλά... Για να πω και την αλήθεια εγώ τον πατέρα μου τον γνώρισα στα 20-22, όταν βγήκε στη σύνταξη... Μέχρι τότε ήταν ο ταξιδιώτης που μου έφερνε δώρα από μακρινές χώρες κάθε καλοκαίρι...
Στα φοιτητικά μου χρόνια λοιπόν, τότε που μου έβγαινε όλη η αντίδραση, καθόμασταν και συζητούσαμε και διαφωνούσαμε με τις ώρες... Ξεροκέφαλοι και οι δύο, δεν παίρναμε από λόγια... Το όνειρό του ήταν τα περάσει τα γεράματά του στο "Αραξοβόλι" του στην Τορώνη...
Δεν τα κατάφερε, μας έφυγε νωρίς...

Με τη μάνα μου η σχέση ήταν εντελώς διαφιρετική... Εγώ μεγάλωσα με τη μαμά και τη γιαγιά... Η "τριβή" μεγάλη... Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που με έφερνε σε πρόθυρα νευρικής κρίσης... Και μετά από 10 λεπτά με έπαιρνε τηλέφωνο σα να μη συμβαίνει τίποτα... "τι κάνεις παιδί μου? Όλα καλα??""
Η μαμά μου ζορίστηκε πολύ στο τέλος... είχε να αντιμετωπίσει και την κατάσταση του μπαμπά μου και τα προβλήματα τα δικά της...
Μετά από ένα χρόνο μας έφυγε κι αυτή...

Αυτές τις μέρες εγώ καλούμαι να τακτοποιήσω "μακάβρια" πράγματα για μερικούς, που όμως είναι απαραίτητα.
Πρέπει λοιπόν να βγώ από την ηλικία των "15" που έχω κρυφτεί τα τελευταία χρόνια και να γίνω υπεύθυνος ενήλικας. Αυτό εμένα με μιζεριάζει, δεν θέλω...
Δεν ξέρω πως με κρίνουν οι άλλοι γι αυτό, σιγουρα οι περισσότεροι αρνητικά αλλα να δεν με ενδιαφέρει... Προτιμώ να μιζεριάζω λοιπόν και να μη μιλάω σε κανέναν προσωπικα...
Ουφ τα είπα και ξέσκασα...
Αυτά...
Ελπίζω το επόμενο post να είναι πιο ευχάριστο!!

Tuesday, April 12, 2011

Days 77-80

New gadgets...

Setting up stuff for the balcony... Summer's coming...
Trinity... LOL!

Friday, April 8, 2011

Real You??


Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που κάθισα να γράψω... Τεμπελιά ίσως?? Μάλλον Blackout θα το χαρακτήριζα...
Η αλήθεια είναι ότι για να μου έρθει έμπνευση να γράψω κάτι, πρέπει να βιώσω διάφορα πράγματα που με βάζουν σε σκέψεις... Ναι μπορώ να σκέφτομαι αν και πρώην ξανθιά. Τουλάχιστον ώρες ώρες έχω αναλαμπές....
Και εκτός από τα συνηθισμένα υπαρξιακά ζητήματα που μας απασχολούν όλους από τη μια στιγμή στην άλλη, "ποιος είμαι" που πάω", "που οδεύουμε", η καινούρια τάση της εποχής είναι "ποιος είμαι πραγματικά και ποια είναι η εικόνα που θέλω να δείχνω"
Και είναι δυνατόν πλεόν να παραπλανήσω τον κόσμο, μια που με το διαδίκτιο όλα είναι πιθανά...
Μπορώ να δηλώσω ότι θέλω και να πω ψέματα και να κρυφτώ πίσω από μια μάσκα και να δείχνω ένα άλλο πρόσωπο. Ή μήπως δείχνω το πρόσωπο που θέλω να είμαι και δεν τολμώ στην πραγματικότητα...
Και γιατί συμβαίνει αυτό... Φοβάμαι?
Τα διάφορα "κοινωνικά" sites όπως facebook, MySpace κτλ μας ζητουν κατά κάποιο τρόπο να δημιουργήσουμε ένα profile, με πληροφορίες, φωτογραφίες ... να δείξουμε τέλος πάντων ποιοι είμαστε...
Γιατί παρακαλώ όλοι ποσταρουμε τις καλές φωτογραφίες, κρύβουμε τα άσχημα και προβάλουμε τον τέλειο εαυτο??
Βέβαια ο λόγος που χρησιμοποιούμε αυτά τα sites ποικίλει...
  • Λέμε ότι ξαναβρίσκουμε παλιούς φίλους, συμμαθητές, συμφοιτητές... Κι εγώ το έχω κάνει φυσικά, στους συμμαθητές μου μάλιστα έφταξα και group για να έχουμε επαφή. Με τους συμφοιτητές μου κανόνισα συνάντηση και ήταν και πολύ όμορφα... Όμως η αλήθεια είναι ότι αν όντως αυτοί οι άνθρωποι ήταν καλοί φίλοι δεν θα χανόμασταν από την αρχή.
  • Για τη δουλειά βέβαια το Facebook, το Twitter, τα blogs ήταν κάτι που με βοήθησε. Εκεί τουλάχιστον είμαστε εμείς οι ίδιοι... συνάδελφοι με τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες αναζητήσεις...
  • Καινούριες γνωριμίες? Για ποιό λόγο? Νοιώθουμε μοναξιά? Ψάχνουμε εφήμερες σχέσεις? Χρειαζόμαστε ψυχολόγο και τον βρίσκουμε σε ένα άδειο πρόσωπο απέναντί μας στο MSN??
Και γιατί πάντα από κοντά λίγοι είναι οι άνθρωποι που είναι ίδιοι στη συμπεριφορά σε σύγκριση μ'αυτό που δείχνουν στο net?? Από προσωπική εμπειρία και μόνο έχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι face to face είναι πιο διστακτικοί, πιο "μαζεμένοι", καμιά φορά εντελώς αλλιώς...
Τελικά μας έχει κάνει ζημιά το Facebook? Χωρίς net μήπως θα ήμασταν πιο αληθινοί?
What do you think???