Sunday, July 16, 2017

Καλοκαίρι 2017 - Αναγνωστικές αναζητήσεις.


Και είναι καλοκαίρι και πλέον έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο για να κάνω ότι θέλω.
Οι υποχρεώσεις βέβαια υπάρχουν πάντα όπως υπήρχαν όταν δούλευα 13 ώρες τη μέρα, απλά πλέον ο χρόνος κυλάει διαφορετικά.
Μετά λοιπόν από 3 ολόκληρα καλοκαίρια μπορώ να διαβάσω κανένα βιβλίο.
Αυτό που κάνω γενικά είναι να ανακυκώνω τα βιβλία μου - σπάνια κρατάω τα ίδια βιβλία, εκτός αν είναι κάτι πολύ ιδιαίτερα (όπως το the The Day of the triffids - John Wydham, The night of the triffids - Simon Clark και το Martian chronicles - Ray Bradbury, τα οποία δεν τα χαρίζω, δεν τα δανείζω και τα ξαναδιαβάζω που και που).
Η φετινή συλλογή λοιπόν προέρχεται από τις φίλες μου Άννα και Μαίρη, που αντάλλαξαν ή μου χάρισαν τα βιβλιαράκια τους και τις ευχαριστώ πολύ.

Το πρώτο που διάβασα ήταν το The last to know - Melissa Hill. Το ξεκίνησα στην παραλία και το τελείωσα σχετικά γρήγορα αφού ήθελα να το συνεχίσω και στο σπίτι. Εμένα γενικά μου αρέσει ότι έχει σχέση με επιστημονική φαντασία και crime, αυτό αν και δεν έιχε δολοφονίες, εξωγήινους και detective, το μυστήριό του το είχε. Ξεκινάει με την ζωή μιας μαμάς νοικοκυράς και της αδερφής της που ήταν μια πετυχημένη συγγραφέας. Σε κάποια φάση στο βιβλίο βλέπουμε ότι αυτό είναι η ιστορία ενός χειρόγραφου το οποίο έφτασε στα χέρια μιας κοπέλας που δουλεύει σε εκδοτικό. Το πως συνδέεται η κοπέλα με την ιστορία ενός βιβλίου είναι ένα μυστήριο που ξετυλίγεται.

Αυτές τις μέρες διαβάζω Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου. Κάτι πολύ διαφορετικό από ότι διαβάζω συνήθως και σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο που θα έπαιρνα μαζί στην παραλία. Είναι ένα στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου και μάλιστα έχω βάλει πλάνο με πόσες σελίδες θα διαβάζω κάθε μέρα για να το τελειώσω. Μια ομάδα από αντάρτες λοιπόν αναλαμβάνει να μεταφέρει ένα κιβώτιο και αυτό είναι για κάποιο λόγο πολύ σημαντικό. Πόσοι μένουν στο τέλος; Θα τα καταφέρουν; Τι έχει μέσα το κιβώτιο; (εγώ θα τα μάθω σε λίγες μέρες!!1)

Το επόμενο που σίγουρα είναι του γούστου μου και προφανώς αυτό θα το πάρω και στην παραλία είναι το Absolute Fear - Lisa Jackson κι έχει να κάνει με έναν serial killer. Οκ σκοτωμοί, αστυνομικοί δράση, νεκροτομεία. Εδώ είμαστε.

Digital Fortress - Dan Brown.  Εντάξει. Είναι γραμμένο πριν από τη μεγάλη επιτυχία Da vinci Code. Έχει να κάνει με αποκρυποτογραφήσεις κώδικά, με πράκτορες και απαγωγές. Μάλλον θα το πάρω κι αυτό μαζί μου στην παραλία.

Το τελευταίο που μου το έδωσε η Μαίρη (μαζί με το Κιβώτιο) είναι το The tortilla curtain- T. C. Boyle, το οποίο μου το χαρακτήρησε "σκληρό" και κάπως καταθλιπτικό. Από ότι βλέπω έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών στην Αμερική, την άθλια διαβίωση και τον ρατσισμό. Κάτι ίσως επίκαιρο.

Το ξέρω είναι λίγο άσχετα μεταξύ τους. Όμως αποφάσισα να κάνω και πράγμαα που ίσως δεν με ενδιαφέρουν τόσο. Κυρίως για να ξεκολλήσω από τον μικρόκοσμό μου και να βάλω τον εαυτό μου σε ένα πρόγραμμα.

Περιμένω προτάσεις βιβλίων (για τον υπόλοιπο χρόνο!!)

Sunday, July 2, 2017

Post Κυριακής - συνειδητότητα σε όλο της το μεγαλείο!!!


Καλοκαιρινές περιπέτειες έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά πήγα κάπως πίσω την τελευταία εβδομάδα.
Όχι δεν έκανα κάτι συγκεκριμένο εκτός από μάθημα δηλαδή. Κυρίως καθόμουν στον καναπέ και κοιτούσα το ταβάνι. Κοιμόμουν κιόλας. Πολύ....
Ίσως είναι από τη ζέστη, ίσως είναι από τη διάθεση.
Το έχω ξαναπεί - είμαι άνθρωπος που πραγματικά τρώγεται με τα ρούχα του όταν δεν έχω να κάνω κάτι. Πάντα με θεωρούσαν εργασιομανή.
Όταν δούλευα μόνο με μαθήματα και φροντιστήρια, τα καλοκαίρια ήταν μαρτυρικά. Είναι δυνατόν να μην έχω να καταπιαστώ με κάτι;
Μετά ήρθαν τα καλοκαίρια στο γραφείο που είχα να καταπιαστώ με κάτι, αλλά δεν έβλεπα ήλιο. Τον τελευταίο καιρό ειδικά είχε αρχίσει να με ενοχλεί πολύ ότι δεν μπορούσα να είμαι έξω στον ήλιο...
Και τώρα που δεν δουλεύω, βασικά δουλεύω αλλά μια που είμαι freelance πλέον, μπορώ να κανονίσω τον χρόνο μου όπως θέλω, αυτό που κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, είναι να μην κάνω απολύτως τίποτα. Πάω για περπάτημα, κοιμάμαι, χαζεύω στο ιντερνετ... χωρίς τύψεις. Πήγα και στη θάλασσα... Εγώ.... Χωρίς γκρίνια.

Δεν θέλω να καταπιαστώ με τίποτα και όχι... δεν με πιάνει κατάθλιψη.
Προφανώς είναι ο τρόπος που το σώμα μου μου λέει να σταματήσω λίγο και να κάνω ένα διάλλειμα. Και πρέπει πλέον συνειδητά να υπακούσω.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι φίλοι που με συναντούν μετά από καιρό, μου λένε ότι έχει αλλάξει η όψη μου, ότι φαίνομαι πιο ήρεμη...

Τελικά όλα αυτά που παθαίνουμε, από το άγχος, από την πίεση, αυτά τα ψυχοσωματικά, μπορούμε να τα σταματήσουμε. Μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας πρώτα. Να είμαστε εμείς καλά.
Οι δουλειές, τα χρέη, τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν.
Δεν σημαίνει αυτό, εννοείται, ότι θα τα αφήσουμε όλα στην τύχη τους. Και διεκδικητικοί θα είμαστε όπου πρέπει, και στη δουλειά μας θα πάμε και τις υποχρεώσεις μας δεν θα τις αμελήσουμε. Αλλά προφανώς το μυστικό είναι να δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας. Έστω  μισή ώρα την ημέρα. Να ξεκουραζόμαστε, να προσέχουμε την υγεία μας, να κάνουμε κάτι που πραγματικά μας αρέσει.


Πως λέμε στο meditation στη yoga, πρέπει να υπάρχει η στιγμή που θα πούμε... Δε με νοιάζει το πριν, δε με νοιάζει το μετά, ζω μόνο το τώρα. Για λίγο. Για να γεμίσω μπαταρίες.

Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο. Μπορεί όλα να πάνε καλά. Ή και όχι. Και θα το αντιμετωπίσω.


P.S. Τα προγραμματισμένα προτζεκτάκια θα γίνουν... ίσως με μια μικρή καθυστέρηση. Μπορεί να είναι fall adventures.