Tuesday, August 15, 2017

Ένα χρόνο μετά... (συνειδητοποίηση και πάλι)


Μετά από το τελευταίο μου άρθρο στο iTDi blog σχετικά με το πως περνάει την μέρα της μια multitasker και το σχόλιο της φίλης μου της Anne, συνειδητοποίησα πόσο μπορεί να αλλάξει κανείς μέσα σε ένα χρόνο.

Σοκάκι στην Αλλόνησο

Φαίνεται ότι δεν έχεις αλλάξει αλλά τελικά έχεις αλλάξει τόσο πολύ...
Πριν ένα χρόνο λοιπόν είχα μόλις γυρίσει από την Αλλόνησο από τις οικογενειακές διακοπές, δούλευα στο γραφείο και ετοιμαζόμουν για το EDUfest στη Σικελία.

Επίσκεψη στο Παλέρμο

Εννοείται υπήρχαν δύσκολες κι εύκολες στιγμές και μια συνγκεκριμένη καθημερινότητα.

Τορώνη με φλαμίγκο

Φέτος έχω μήνες που δεν δουλεύω full time και έχω γυρίσει από διακοπές από το χωριό μου την Τορώνη. Η ψυχολογία μου δεν είναι και η καλύτερη αν και ήταν δική μου επιλογή να μην πάω σε καινούρια δουλειά ακόμα, αν και είχα ήδη δύο καλές προτάσεις.

Εγώ σε μερικά χρονάκια

Σε όλη μου τη ζωή είχα πάντα κάτι να κάνω και πάντα έτρεχα σαν την τρελλή. Επειδή πρέπει να βοηθήσω οικονομικά στο σπίτι, επειδή νιώθω την ανάγκη να δημιουργήσω, επειδή δεν είμαι ο συνηθισμένος τύπος γυναίκας που δουλεύει μόνο και μόνο για να βγει από το σπίτι ή επειδή απλά δεν φτάνουν τα λεφτά.

Κατάλαβα λοιπόν ότι τα λεφτά ποτέ δε φτάνουν. Ναι μεν όταν δουλεύεις 13 ώρες το 24ωρο είσαι πιο άνετα και πας τα ταξιδάκια σου αλλά γενικά είσαι όλη τη μέρα στη δουλειά και δεν απολαμβάνεις τους κόπους σου, δεν βλεπεις τους δικούς σου, αποξενώνεσαι.
Βέβαια και το αντίστροφο να μη δουλεύεις καθόλου και να είσαι όλη μέρα μέσα στο σπίτι δεν είναι και ότι το καλύτερο και σε φτάνει στα όριά σου, αλλά πιστεύω ότι έπρεπε να αφήσω ένα διάστημα να δω τι θέλω να κάνω.

Θα μου πεις δηλαδή ξέρεις τι θες να κάνεις τώρα; Η αλήθεια είναι ότι όχι. Δεν έχω ιδέα πως θέλω να συνεχίσω. Ξέρω πάντως τι δεν θέλω.
Δεν θέλω να είμαι κλεισμένη σε 4 τοίχους κάθε μέρα και να μη βλέπω ήλιο.
Δεν θέλω επιφανειακές ανθρώπινες σχέσεις.
Δεν θέλω να κάνω αγγαρεία.
Δεν θέλω να μην έχω χρόνο για τον εαυτό μου.
Δεν θέλω να αποξενωθώ πάλι  από το παιδί μου.
Δεν θέλω να γκρινιάζω (δύσκολο αυτο ε;)




Ένας χρόνος λοιπόν μπορεί να σε αλλάξει εντελώς. Να δεις ποιος είσαι και ποιοι άνθρωποι είναι δίπλα σου και ποιοι αξίζουν μια ευκαιρία και ποιοι όχι. Να δεις ότι η δουλειά σου δε σε ορίζει αλλά η προσωπικότητά σου.
Νομίζω πως φέτος πρέπει να κάνω λίγο πίσω - δε χρειάζεται να "δειχνόμαστε" συνέχεια άλλωστε....

Monday, August 7, 2017

Καλοκαίρι 2017: Στα παλιά μου τα λημέρια....

φύγαμε για Τορώνη!
Και ακόμα μια φορά είπα ότι δε θα ξαναπατήσω το πόδι μου στο χωριό και πάλι εκεί ήμουν. 'Οχι δεν το μισώ απλά θεωρώ ότι δεν έχει κάτι άλλο να μου δώσει. Από 5 χρονών είμαι εκεί. Κάθε καλοκαίρι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου....
Τότε ακόμα που δεν υπήρχαν πολλά σπίτια. 5-6 το πολύ να ήταν και 2 ταβέρνες.
Και το τηλεφωνείο. Εκεί νοικάζαμε τον πρώτο καιρό. Σε ένα σπίτι δίπλα στο κουβούκλιο του τηλεφώνου. Κάθε βράδυ μαζευόταν κόσμος για να πάρει τηλέφωνο. Δεν υπήρχαν καρτοτηλέφωνα δεν υπήρχαν κινητα.




Και μετά στα εφηβικά χρόνια με 20 ατομα παρέα να πηγαίνουμε κάθε Σάββατο στην ντίσκο... Ιταμος λεγόταν. Και θερινό σινεμά.
Και πεζοπορία στα διπλανά χωριά - ή ωτο στοπ στις καρότσες στα φορτηγά.

Εκεί κοντά στο Ethnik

Η επίσκεψη φέτος στην Τριστινίκα μου τα θύμισε όλα, μια που εκεί δεν έχει αλλάξει τίποτα. Λες και πήγαμε πίσω στο '80.

Πήγα λοιπόν στο παλιό μου "χωριό" (αν και δεν ειμαι από εκεί), κυρίως για να περάσω "οικομονικά" λίγες οικογενειακές μέρες.
Η θάλασσα δεν παιζεται ακόμα και το φαγητό επίσης.

Μπαντομπίφτεκο
 Το βράδυ είναι άλλο θέμα, μια και κυκλοφορούν μετρημένοι 5 άνθρωποι (κυρίως ξένοι) στα σκοτάδια.... Νομίζω έχει χαθεί η παλιά μαγεία... δεν βλέπεις ούτε οικογένειες με παιδιά, ούτε παρέες από εφηβάκια να κυκλοφορούν όπως εμείς τότε...

Sarti beach
 Τα βράδια λοιπόν αναγκαστικά Σάρτη ή Μαρμαρά... Εκεί έχει καλοκαιρινή διάθεση με τουρίστες, μαγαζάκια και βολτίτσα....
Marmaras by night
Όπως και να'χει όταν πηγαίνω προς τα 'κει, είναι σα να πηγαίνω στο χωριό μου. Όχι απαραίτητα άσχημα αλλά ούτε και με πολλές προυποθέσεις να περάσω καλά.

 

Καλές διακοπές σας εύχομαι... Και περάστε και από το χωριό μου για μια βουτιά. Θα το ευχαριστηθείτε!!!