Monday, August 7, 2017

Καλοκαίρι 2017: Στα παλιά μου τα λημέρια....

φύγαμε για Τορώνη!
Και ακόμα μια φορά είπα ότι δε θα ξαναπατήσω το πόδι μου στο χωριό και πάλι εκεί ήμουν. 'Οχι δεν το μισώ απλά θεωρώ ότι δεν έχει κάτι άλλο να μου δώσει. Από 5 χρονών είμαι εκεί. Κάθε καλοκαίρι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου....
Τότε ακόμα που δεν υπήρχαν πολλά σπίτια. 5-6 το πολύ να ήταν και 2 ταβέρνες.
Και το τηλεφωνείο. Εκεί νοικάζαμε τον πρώτο καιρό. Σε ένα σπίτι δίπλα στο κουβούκλιο του τηλεφώνου. Κάθε βράδυ μαζευόταν κόσμος για να πάρει τηλέφωνο. Δεν υπήρχαν καρτοτηλέφωνα δεν υπήρχαν κινητα.




Και μετά στα εφηβικά χρόνια με 20 ατομα παρέα να πηγαίνουμε κάθε Σάββατο στην ντίσκο... Ιταμος λεγόταν. Και θερινό σινεμά.
Και πεζοπορία στα διπλανά χωριά - ή ωτο στοπ στις καρότσες στα φορτηγά.

Εκεί κοντά στο Ethnik

Η επίσκεψη φέτος στην Τριστινίκα μου τα θύμισε όλα, μια που εκεί δεν έχει αλλάξει τίποτα. Λες και πήγαμε πίσω στο '80.

Πήγα λοιπόν στο παλιό μου "χωριό" (αν και δεν ειμαι από εκεί), κυρίως για να περάσω "οικομονικά" λίγες οικογενειακές μέρες.
Η θάλασσα δεν παιζεται ακόμα και το φαγητό επίσης.

Μπαντομπίφτεκο
 Το βράδυ είναι άλλο θέμα, μια και κυκλοφορούν μετρημένοι 5 άνθρωποι (κυρίως ξένοι) στα σκοτάδια.... Νομίζω έχει χαθεί η παλιά μαγεία... δεν βλέπεις ούτε οικογένειες με παιδιά, ούτε παρέες από εφηβάκια να κυκλοφορούν όπως εμείς τότε...

Sarti beach
 Τα βράδια λοιπόν αναγκαστικά Σάρτη ή Μαρμαρά... Εκεί έχει καλοκαιρινή διάθεση με τουρίστες, μαγαζάκια και βολτίτσα....
Marmaras by night
Όπως και να'χει όταν πηγαίνω προς τα 'κει, είναι σα να πηγαίνω στο χωριό μου. Όχι απαραίτητα άσχημα αλλά ούτε και με πολλές προυποθέσεις να περάσω καλά.

 

Καλές διακοπές σας εύχομαι... Και περάστε και από το χωριό μου για μια βουτιά. Θα το ευχαριστηθείτε!!! 

No comments:

Post a Comment